Symposium

Samenvattingen van de plenaire lezingen:

1e plenaire lezing: Trauma, psychosociale ontwikkeling en zelfregulatie
Dr. Annemiek van Dijke

Hechting is een belangrijk onderdeel van de ontwikkeling van een kind en medebepalend voor een gezonde identiteitsvorming en zelfregulatie. Zelfregulatie is van belang bij het omgaan met stress en reguleren van emoties. De impact van disfunctionele zelfregulatie kan op latere leeftijd leiden tot verschillende stoornissen, zoals conversie/somatoforme stoornissen (waarbij psychische klachten letterlijk omgezet worden in lichamelijke klachten), angststoornissen, PTSD, persoonlijkheidsstoornissen en depressie. Binnen een (pleeg)gezin is er een wisselwerking tussen de verschillende regulatiesystemen van (pleeg)ouders en kinderen.  Wanneer (pleeg)ouders zich bewust zijn van hun eigen regulatiestrategieën, kunnen zij deze inzetten om het kind op een adequate manier om te leren gaan met emoties en stress. Hierdoor kan een gezonde zelfregulatie bij het kind gestimuleerd worden en eventuele gedragsproblemen van het kind worden verminderd.

 

Meer over de spreker
Annemiek van Dijke is klinisch psycholoog, klinisch neuropsycholoog en psychotherapeut bij het AMC. Naast haar functie bij COLK is Annemiek van Dijke als associate professor verbonden aan de VU Amsterdam, faculteit klinische psychologie en pedagogiek en is zij hoofdopleider van de specialisten opleiding tot klinisch psycholoog / psychotherapeut bij RINO te Amsterdam. Haar expertise ligt vooral op het gebied van trauma, zelfregulatie en somatoforme stoornissen (onverklaarbare lichamelijke klachten). 

 

 

2e plenaire lezing: Preventie van hechtingsproblemen en vroegkinderlijke traumatisering
Rudi Bruggemans

Onder vroegkinderlijke traumatisering verstaan we ervaringen met verlies, geweld, mishandeling, seksueel misbruik, ernstige emotionele en pedagogische verwaarlozing, die plaats vinden tussen het eerste en zesde levensjaar. De schade hiervan is in de eerste levensjaren het grootst, omdat kinderen zich in die periode moeten leren hechten aan anderen. In een veilige gehechtheidrelatie heeft het kind vertrouwen in de beschikbaarheid van de opvoeder, terwijl dat vertrouwen bij een onveilige gehechtheid ontbreekt. Hechtingsproblemen liggen vaak aan de basis van psychopathologie. Helaas worden problemen bij kinderen niet altijd herkend als mogelijke gevolgen van traumatisering, waardoor zij soms onterecht gediagnosticeerd worden met ADHD, een autismespectrumstoornis of een angst- of stemmingsstoornis. Vroegtijdige herkenning, gebruik van gestandaardiseerde testinstrumenten en eventuele verwijzing naar gespecialiseerde hulp is van groot belang. Behandeling kan helpen om vroegkinderlijke hechting te bevorderen, traumatische ervaringen te voorkomen of de gevolgen ervan te beperken.

 

Meer over de spreker

Rudi Bruggemans is kinder- en jeugdpsychiater en psychotherapeut bij Yulius, heeft o.a. ervaring als docent bij de GZ-opleiding en is werkzaam geweest bij Flexusjeugdplein en Horizon. Voorheen was hij clustermanager Divisie KJP, nu is hij leidend professional Bouwsteen Trauma en Hechting en ex- second opinion onderzoeker voor de Raad voor Strafrecht en Jeugdbescherming.